skn

x

2010-08-22T22:48:00.002+02:00

najlepiej zalozyc sluchawki. by nie slyszec nic.
stracone marzenia, kiedy wszystko okazuje sie rozczarowaniem a nadmierne zaufanie po raz kolejny przynosi zawod.
nie ma zadnych ramion, w ktorych moglabym sie schowac.
nie ma slow pocieszenia i otuchy.
wbijanie szpil, krytyka, choc nie biore jej do siebie tak bardzo jak jeszcze rok wczesniej.
nie ma nas.
wszystko rozpadlo sie gdzies po drodze, uczucia poszarzaly.
nic o mnie nie wiesz, nawet nie chcesz wiedziec.

x

2010-07-16T23:12:00.003+02:00

brakuje mi chwil samotnosci, zastanowienia, kto wie, moze nawet swego rodzaju melancholii, kiedy wszystko mialo gorzki posmak, kiedy przyszlosc rysowala sie wylacznie w czarnych barwach. czy mozliwa jest tesknota za najwiekszym wrogiem?
"zmienilam sie". to banalne, tak niewiele oddaje, tego co zaszlo, czy zachodzi gdzies w srodku.
patrze w niebo i staram sie dostrzec to co niegdys, gdy czekalam na deszcz, gdy szukalam, sama niewiedzac czego, gdzies posrod chmur.
byc moze pragnelam odpowiedzi, spelnienia marzen.
ciezko ujac w slowa, to samoobserwacja, brak czasu by zdefiniowac, ujac w ramy. nie potrafie juz myslec o sobie w taki sposob jak kiedys. jakbym przeszla do innego swiata, a raczej stala czescia tego kiedys nieosiagalnego.
nie chce czuc juz tesknoty. takiej od ktorej boli zoladek, sciska w srodku i nie widac nadziei. a dookola nikogo. nie tego rodzaju samotnosci pragne.

s

2010-06-07T22:12:00.003+02:00

nie ma czasu na zastanowienie, ktora droga isc;
cma niespodziewane przemienila sie w motyla, w sloneczny dzien, nagle, jego delikatne skrzydla musnely moja reke, to moment, gdy zrozumialam, ze cos zmienilo sie nieodwracalnie, ze odeszlo, prawdopodobnie na zawsze.
idac ulicami, marze by byc gdzies calkiem indziej; w srodku nocy spakowac torbe i uciec; to miasto mnie zabija, niszczy, to miasto nie jest moim miastem, nie jestem moim domem, choc czasem wieczorne niebo otula mnie szczelnie zapachem nadchodzacego lata i pojawia sie ulotna mysl, ze jestem szczesliwa. czy sa jakies granice, czy czlowiek w pewnym momencie potrafi nasycic sie tym co posiada, badz czerpac radosc z faktu, ze po prostu jest, egzystuje, dostal szanse w postaci zycia. czy zachlannosc jest nieodlaczna ludzka cecha, by zawsze chciec wiecej i wiecej, nie widzac umiaru. noce sa krotkie, nie pamietam, choc nie wyrzekam sie czasow, gdy bylo inaczej.
potrzebuje samotnosci, by zastanowic sie, czy wlasciwie wciaz poznaje w lustrze swoja twarz.

d

2010-04-12T23:55:00.000+02:00

czasem w glowie mam zbyt wiele slow.

x

2010-03-15T00:27:00.002+01:00

doba jest za krotka, na realizacje wszystkich pomyslow, chce wiecej i wiecej; idealny stan, kiedy brakuje czasu na snucie ponurych mysli, nie zauwazam deszczu padajacego za oknem, pochlonieta praca tworcza, porzadkowaniem;
czasem tylko budze sie na poduszce mokrej od lez, gdy mecza przykre sny. brakuje mi towarzystwa, choc zle czuje sie w tlumie.

x

2010-03-10T00:51:00.003+01:00

nie znajduje czasu na alizowanie, to doglebne, przygnebiajace. powoli spalam papierosy, powieki staja coraz ciezsze i w kilka minut zasypiam, a sny sa bardzo rzeczywiste. nie umiem ukladac mysli jak kiedys, slowa gubia sie gdzies pomiedzy ruchem wskazowek zegara. dziwnie... nastroj by odplynac.

x

2010-03-03T00:18:00.002+01:00

chcialabym porzucic wszystko, wyjechac, zgubic w tlumie ludzi. obserwowac samotnie zachod slonca i rozkoszowac.
lekko i sennie, czasem nie odrozniam snow od rzeczywistosci, a marzenia, o ktorych dawno zapomnialam spelniaja zupelnie nieoczekiwanie.
nie przywiazuje sie do niczego i nikogo, swiat calkowicie wykreowany przeze mnie, zbyt jeszcze swiezy i nieznany, by zdecydowac wpuscic kogokolwiek, ryzykujac, ze nieskazitelne mysli zamienia w gradowe chmury.
czasem marze by miec tylko walizke, spakowac co potrzebne, wyrzucic telefon przez okno pedzacego pociagu i zniknac, spogladajac na gwiazdy i czujac przezywajacy dreszcz.
dziwny posmak maja te dni. kiedy znika przeszlosc, a przyszlosc wydaje sie tak daleka.

;

2010-02-19T23:24:00.002+01:00

czasem traci sie ochote na pisanie; a zyskuje chec wprowadzenia mysli w zycie, najwazniejsze by zrozumiec, ze jest sie niczym wiecej, niz wytworem wlasnej wyobrazni, ze kazda mysla mozna ksztaltowac osobowosc, zmieniac, ulepszac, poprawiac jakosc zycia.

=

2010-01-19T22:58:00.000+01:00

chcialabym by wszsytkie poranki przypominaly ten. kiedy wszystko przestaje miec znaczenie i czuje sie tak blogo.

-----------------------

2010-01-16T19:46:00.003+01:00

pijemy razem kawe, czestuje cie czekolada, podaje ci moj ulubiony kubek.
trzymamy sie za rece i glaszczemy wzajemnie po glowach; sluchamy muzyki; gustujemy w tych samych gatunkach, te same piosenki sa naszymi ulubionymi;
mamy podobne oczy, smutne i przestraszone.
zgadzamy sie w najwazniejszych kwestiach, "masz racje. absolutnie", potwarzamy raz po raz.
tracimy granice miedzy odrebnymi swiatami, wszystko to calosc stworzona przez nas, gdzie tylko my mamy wstep, a nasze sekrety lacza nas kazdej nocy.
jestesmy wdzieczni, potrafimy wybaczac, a rzeczywistosc piekniejsza od snu.
wygrywami razem wszystkie wojny swiata.

----

2010-01-08T22:57:00.001+01:00

nie wiem czy moze byc cokolwiek gorszego niz wypowiedzenie slow "zaufalam ci".

----------

2010-01-04T21:51:00.003+01:00

nie ma sensu starac sie dazyc do idealu, czy chociazby spelniac ambicji, by zaspokoic czyjes potrzeby.
owe uczucia swego czasu przypominaly raczej silne zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne, wykonywanie czynnosci majacych przynosic ulge, komplikowalo sytuacje, choc przelom nadszedl niespodziewanie, punkt kulminacyjny i wszystko odwrocilo sie o sto osiemdziesiat stopni.

wolnosc jest piekna, bowiem pozwala na spelnanie wylacznie swoich zyczen, oraz niepodporzadkowywanie absurdalnym wymogom;
nie mam zamiaru wciaz w irracjonalny sposob dazyc do perfekcji.

---

2009-12-31T05:18:00.002+01:00

ciezko dopasowac elementy, gdy wciaz brakuje najwazniejszego.
usilne starania, by wypelnic pustke, odnalezc cos, co bedzie w stanie zastapic zagubiona czesc, doprowadzaja do obledu;
wieczne poszukiwania, calkowite zaslepienie, prowadzace do izolowania od zewnetrznego swiata, podporzadkowywanie zycia, czemus co stalo sie w pewnym sensie misja, lub w gorszym wypadku po prostu obsesja.
w efekcie okazuje sie, ze obraz calosci nosilam w sobie dawno, kilka odpowiedzi by sytuacja stala sie klarowna, a niedopowiedzenia przestaly dreczyc i burzyc spokoj.
trudno jest przetrwac koniec swiata, trudno jest nadstawiac policzek, i isc przed siebie z podniesiona glowa, choc niejednokrotnie przypominalo to wznoszenie sie z kleczek.
reka wyciagana z prosba o pomoc, za kazdym razem zostawala deptana;
spacerujac ulicami i wdychajac mietowy zapach powietrza, szukalam bezustannie wlasciwej sciezki; probujac zostawic zle mysli miedzy starymi kamiennicami, miedzy mijanymi mnie ludzmi, miedzy drzewami.
nielatwo uciekac od samej siebie, nielatwo wyrzec sie czegos, co w pewnym momencie stalo sie nieodlaczna czescia; czegos, co czulo sie gleboko, pod skora.
nie ma sensu uciekac przed zmianami;
starania by ich unikac prowadza do pograzania w czyms co i tak dawno juz uleglo zmianie.
gdy zostaje sie z niczym, jest to szansa by zyskac cos innego; cos byc moze duzo bardziej wartosciowego.

2009-12-30T00:09:00.003+01:00

dzis nie swieci nawet ksiezyc;
galezie drzew tak piekne bez lisci, przypominaja tamte dawne noce, gdy wszystko bylo tak swieze i nieskazitelne;
gdy wszystko, nawet krew, smakowalo slodko; wszystko tak nieznane i piekne.
wiele czasu musialo uplynac, bym dostrzegla pewne sprawy w innym swietle; bym potrafila odnalezc brakujace elementy, choc czasem, przechodzi mnie dreszcz, na wspomnienie drogi, ktora szlam,
gdy bolaly mnie kolana, i opadalam z sil.

===========

2009-12-13T00:45:00.002+01:00

po co to wszystko, caly ten rok, by po raz kolejny zrozumiec, ze szczescie to cos, co przytrafia sie tylko komu innemu.

przegralam milion razy; to wszystko bylo nie warte;
funkcjonuje, wlasciwie nie zyjac, od dawna;
i tylko gdy zasypiam, wszystko znika i przez chwile mam nadzieje, ze gdy sie obudze, okaze sie, ze jest zupelnie inaczej.
ze to bylo tylko zlym snem;
i ze mam po co wstac.

---

2009-12-12T16:08:00.002+01:00

ty kurwo, mowi. i przeciez ma racje, tez tak uwazam, tez tak sadze;
wydaje mi sie ze oszaleje, ze strace panowanie, ze nie bede mogla wytrzymac juz dluzej, ze po prostu wybiegne z domu i rzuce sie pod samochod, by juz tego nie czuc, bym przestala umierac, by nastapil koniec nieustajacego strachu; nawet nie strachu, paniki, drapie kolana do krwi i mowie sobie ze to nic, ze nic sie nie stanie;
czasem trace sily calkowicie; jestem calkowicie bezsilna, nie moge zrobic absolutnie nic, moge tylko blagac o szybki koniec tej meki, ale blagania zostaja rowniez bez odpowiedzi;
to pragnienie, by nie byc juz soba, by byc kims innym, zyc jakims lepszym zyciem; spacerowac, smiac, tanczyc, pic wino z przyjaciolmi,
kochac calym sercem i byc kochana;
nikt nie jest w stanie zrozumiec, co czuje, dlaczego postepuje tak a nie inaczej;
nikt nie widzi ze jestem zagubiona, calkowicie, zatracona w swiecie ktory zmienil mnie w kogos, kogo nienawidze, kiedy patrzac w lustro chcialabym widziec calkiem inna twarz, budzac sie rano, myslec o zupelnie czym innym;
chcialabym stac sie wytworem swojej wyobrazni, nie analizowac, nie roztrzasac;
staram sie nie zalic, staram usprawiedliwiac, ale nie moge, po prostu nie moge, zbyt dlugo trwa owy stan,
zbyt dlugo cierpie probujac odnalezc w tym jakis sens;
jakbym wierzyla, ze dzieje sie to po cos, ze ktoregos dnia po prostu slonce zaswieci wprost nad moja glowa, a wszystko stanie sie latwe i przyjemne; wszelkie zmartwienia stana zaledwie pylem, ktory bez wysilku zdmuchne.
ze to jest ciezka droga, ktora ostatecznie zaprowadzi do miejsca, gdzie bede mogla nazwac sie szczesliwa z cala pewnoscia.
to naprawde niesprawiedliwe.

-=

2009-12-11T22:59:00.001+01:00

czasem sie nie czuje po prostu nic juz.
tylko marzy by zasnac i poczuc blogo.

*

2009-12-08T22:55:00.001+01:00

nikt nigdy tego nie pojmie, nikt nie zrozumie,
wole nie narazac sie na takie ryzyko.
wole to zostawic; trzymac w sekrecie.

-----------------

2009-12-08T00:17:00.002+01:00

krwiawia mi kolana, moje stopy sa zimne.
czuje sennosc, a powietrze pachnie waniliowym budyniem; wpatruje sie w male kwadraty okien, swiecacych w oddali, zastanawiajac, czy wszyscy nadal siedza przy stole.
czy moze wstali, chodza po pokoju, biegaja po korytarzu, otwieraja szafe, trzaskaja drzwiami, padaja sobie w ramiona.
moze on ociera jej lzy, choc lepiej, gdyby potrafil im zapobiegac;
czuje skurcze zoladka, nieustannie;
rozmasowuje sobie bolacy kark, sama,
nie uzalam i nie placze;

nie scieram kurzu, rysuje palcem kolka i kreski;
nie mruze powiek, nie wytezam wzroku w nadziei, ze ujrze cos wiecej.
klade sie na lozku, i zasypiam.

---------

2009-12-06T02:02:00.002+01:00

czuje sie uwieziona w szklanej kuli; czasem ktos potrzasnie i styropianowe kulki fruwaja dookola;
nie mam slow, a moze mam ich zbyt wiele.

wszystkie platki sniegu sa podobne, ale nie ma dwoch identycznych.
nie bedzie. nigdy.

-----------

2009-12-04T21:58:00.002+01:00

jestem naprawde zmeczona, bola mnie oczy i kosci, ciagle dusi w srodku, wszelkie emocje kumuluja i wybucham, nie potrafie sie opanowac, zbyt wiele wszystkiego; zbyt duzo,
nic juz nie widze
wiem za duzo
chcialabym po prostu by te mysli przestaly mnie dreczyc;
chcialabym zyc a nie przezywac.
wszystko bylo nie warte, wszystko tak zalosne i bezcelowe, niepotrebnie uparcie potwarzalam sobie ze to nieprawda
nie chcialam widziec, wolalam udawac, wolalabym by to bylo snem;
by moje wlosy znow byly zaledwie do ramion;
by nie bylo mi niedobrze;

nie chce opisywac tej historii, nie chce dopisywac dalszego ciagu, nie chce skreslac juz napisanych slow, zmieniac, czy ulepszac...
chce postawic ostatnia kropke;
a potem te ksiazke rzucic prosto w ogien;

--------

2009-12-03T16:37:00.002+01:00

czas nie stanal w miejscu;
ziemia krecila sie nadal, zegarl tykal, samochody przejezdzaly pod moimi oknami; ptaki odlatywaly na zime do cieplych krajow;
minelo lato, jesien.
minelo tyle dni, godzin, minut, sekund;
tyle pociagow juz odjechalo.
nie ma bladzenia we mgle; nie ma spadajacego deszczu.
platek sniegu stopnial, dawno;
zgubilam oklary, widze niewyraznie, zamazane kontury, kolory ciezkie do odroznienia;
probowalam zapobiec, zgasic iskre, nim wzniecil sie ogien, nim wszystko splonelo

nie ma lekarstwa na nieustajacy bol brzucha

-

2009-11-27T18:39:00.000+01:00

sama jem tort urodzinowy, sama chodze na spaghetti i spacer, sama.. sama.

---

2009-11-24T12:48:00.001+01:00

niektore rzeczy sa niezmienne;
po prostu.

-

2009-11-13T02:49:00.003+01:00

czasem znajduje sie w miejscu, w ktorym nie chce sie byc, jednak nie ma uciekczki, wyjscia ewaukacyjnego, ciezko zauwazyc cos wiecej; wszystkie rozwiazania zostaja tylko niezrealizowanymi planami; kwestia samozaparcia, czy raczej braku.
ciagle czekanie przypomina nieustanny sen, choc nie jest lekkim i przyjemnym zwiewnym marzeniem;
tesknota odczuwalna dlugo przedtem, wszystko nieszczesliwe i niedokonczone.
bola mnie kolana i nadgarstki.
chcialabym byc wesola jak oni,
pic czekolade, wieczorami sluchajac muzyki i patrzac na dym.
chcialabym miec inne marzenia.
sprowadza sie zawsze do jednego; do braku.
do checi dzielenia.
oraz do wszystkich tych porankow gdy przez chwile miedzy jawa a snem wydaje sie ze mozliwe jest wszystko.

-

2009-11-02T03:14:00.003+01:00

sa takie noce, gdy przychodza do glowy mysli calkiem inne niz dotychczasowe;
gdy doglebnie analizuje sie sytuacje, zauwaza niektore rzeczy. byc moze to ten spacer, to dziwne, melancholijne i calkowicie rozne;
kiedy rzucajac liscie obserwuje ich powolna wedrowke, zdumiewam sie, jak bardzo wszystko uleglo zmianie.
tesknie; za czyms utraconym bezpowrotnie, to tesknota, ktora nie jest czyms negatywnym, bowiem w tym wypadku nie da sie zmienic juz nic;
nie da cofnac do momentu, gdy toczylismy te walke, wcale nie zdajac sobie sprawy, ze to co pozornie laczylo, bylo tylko proba; kto zniesie wiecej, komu zalezy bardziej. wiem rowniez, ze gdybym wowczas zachowala odpowiedni dystans, moja przewaga, a takze zwyciestwo byly by pewne.
to przykre, ale jest tak w istocie, nie nalezy za bardzo okazywac swego przywiazania; moze to zostac wykorzystane przeciwko nam, jako slabosc, gdy przeciwnik zna nasz czuly punkt, co staje sie powodem lekcewaznia badz pogardy.
zauwaza sie rzeczy tak oczywiste po tak dlugim czasie, chociaz nie wiem czy teraz ma to jakies znaczenie;
tyle tylko, ze z tej perspektywy odczuwam jedynie zdziwienie, jak bardzo czlowiek sie zmienia, i zadaje sobie pytanie, czy tamten jeszcze gdzies istnieje; czy moze fascynuje kogo innego; czaruje bedac tak wyjatkowym, nie zdajac sobie z tego sprawy.
byl.
nie jest juz; nie dla mnie.

d

2009-10-25T02:48:00.005+02:00

strasznie pokomplikowane, choc wszystko jest jasne;
tylko wielki balgan,
strasznie mi zimno;
czuje sie slaba, chcialabym odrobiny troski;
cieplej herbaty, telefonu o poranku;
by usmiechnac sie tuz po przebudzeniu,
gdy czuje sie, ze ma sie najwazniejsze, a cala reszta, wszystkie problemy kurcza i kurcza,
brakuje mi tego uczucia, uczucia, ze jestem w stanie pokonac kazda przeszkode, ze moge wszystko;
ze mam komu sie zwierzyc, ze zostaje w pelni wysluchana,
ze mam wsparcie,
uczucia, gdy wystarczy sama tylko cudza obecnosc, by stac znow lekka...

.

2009-10-23T02:42:00.001+02:00

o jeden raz za duzo;
o jeden raz za malo;

wiem wszystko, wiem juz wszystko wszystko

nie mam juz nic
do stracenia

szcz

2009-10-11T01:02:00.002+02:00

nienawidze tego uczucia, gdy krag sie zamyka. boje sie poruszyc, boje sie zrobic cokolwiek, boje sie, jakbym lawirowala nad przepascia, jak gdyby miejsce, w ktorym stoje bylo zaledwie skrawkiem, jak gdyby kazdy najmniejszy krok byl niebezpiecznym. to sytuacje bez wyjscia, sytuacje bardzo przykre dla mnie, z ktorymi nie potrafie sobie poradzic, nie potrafie wmowic sobie, ze przeciez nic mi nie grozi, ze to wszystko to wytwor wyobrazni, ze dzieje sie to w glowie, choc przeciez nigdy nic zlego, poza owymi myslami, nie mialo miejsca. nienawidze swoich slabosci, strachu, tych negatywnych emocji, gdy z calej sily pragne uciec, biec i biec, nie znajac celu, nie majac bezpiecznego miejsca, nie majac gdzie sie ukryc, nienawidze tego, nienawidze, chcialabym to z siebie wyrzucic, wykrzyczec, chcialabym sie tego pozbyc, nie mam sily, mam wrazenie, ze oszaleje, chociaz przeciez nie, gdyby tak bylo, nie potrafilabym mimo wszystko logicznie myslec, nienawidze tego, dwie tak bardzo sprzeczne emocje, dwa tak bardzo odrebne punkty widzenia, i mimo, ze wiem, ktory jest prawdziwy, i mimo, ze wiem, w co powinnam wierzyc i czego sie trzymac, nie potrafie. to przypomina wmawianie sobie, ze czarne jest w rzeczywistosci biale, to przeciez niezdrowe, to zle, to okropne i mam tego serdecznie dosc. i prosze, prosze, daj mi recepte, dobra rade, z ktorych zadna nie jest naprawde pomocna, mam ochote polozyc sie i czekac, dalej, znecaj sie nade mna, dalej, zabij mnie, pokaz na co cie stac. mam ochote sie po prostu temu poddac, choc poddajac sie temu nie czuje sie odrobine lepiej, nie chce juz biec, nie chce spedzac dni, probujac oszukac sama siebie, swoich mysli, probujac co kilka minut odwracac uwagi, swojej uwagi, od tych zalosnych, wyniszczajacych mnie paranoicznych wizji. i dlaczego, dlaczego ja? czasem siedzac w miescie obserwujac ludzi, nienawidze ich, bo czemu oni moga, a ja nie, czy sa ode mnie lepsi? czy zawinilam, a jesli tak to czym i czemu az tak bardzo, przeciez bylam szczesliwa, mialam plany, marzenia, mialam solidne podstawy, mialam cos waznego, cel i sens, wytyczone cele, wszystko mialo byc proste, bylo proste, nauka, swiat stawal otworem, moglam wszystko; moglam doslownie wszystko. moglam tanczyc nad brzegiem rzeki, moglam siedziec godzinami w lekcyjnej sali, jezdzic tramwajem od zajezdni do zajezdni, gubic sie w miescie, upiac do nieprzytomosci z przyjaciolmi, moglam spiewac z obcymi ludzmi na koncertach, robic tysiace zdjec, moglam wszystko! zmarnowalam szanse? a moze wcale jej nie dostalam, moze temu nie dalo sie zapobiec, moze to przeznaczenie, moze tak musialo byc, tylko dlaczego, dlaczego nie moze byc to ktos inny. dlaczego nie ktos, kto nie potrafi docenic, czym jest zdrowie, jak wspaniala rzecza jest zwyczajny spacer, dlaczego nikt tego nie docenia, zmeczeni zyciem, problemami, ktorych zazdroszcze, zmeczeni, przepracowani, to tak cholernie niesprawiedliwe. i chocby nie wiem jak starala, nie potrafie wrocic do punktu myslenia sprzed dwoch lat, nie potrafie tak mocno jak wtedy uwierzyc, ze bedzie dobrze, ze przeciez mam po co i dla kogo. bo teraz jest to wazne tylko dla mnie, az dla mnie. zdecydowanie latwiej bylo walczyc, gdy komus zalezalo. nawet nie placze, godze sie z tym gownianym losem. godze sie, jesli ja nie moge byc zdrowa, moze w zamian, moze ktos. moze ktos lepiej to wykorzysta. ja nie potafie.

=

2009-10-09T23:29:00.002+02:00

nie moge, nie potrafie tak.
pojde na stacje po papierosy, bede palic i palic i plakac, nad tym wszystkim co gdzies ucieklo, miedzy jednym "spierdalaj", a drugim.
miedzy tymi slowami. wszystko jest nieodwracalne. a nawet jesli, to to juz nie bedzie to samo, to tylko jakis substytut, cos nowego, jakis zlepek starych uczuc, nie bedzie smakowac tak cudownie i dobrze.
jestem tak strasznie zmeczona. chce byc zdrowa. chce byc zdrowa. chce byc zdrowa. chce isc nad warte, z aparatem. fotografowac mewy. wchodzic na drzewa. tanczyc przy brzegu.
czuje obrecz gdzies na wysokosci klatki piersiowej. czuje sie zle. czuje sie zle od dwoch lat.

....

2009-10-06T14:47:00.002+02:00

nienawidze tego uczucia. chcialabym bardzo ostatecznie wyzbyc sie owego strachu. irrocjanalnego. gdy niczym obezwladniona przestaje logicznie myslec, a wszystko to jakies bledne kolo; podszepty swiadomosci, nie chce ich sluchac, nie chce tego wiecej, choc gdy momentami jest dobrze, nie umiem sie odnalezc, czekam by to wrocilo. czekam na cierpienie, to chore, to glupie, zalosne.
trzeba dac sobie szanse na szczescie, sprobowac, czegos. innego. czegos co smakuje inaczej. zupelnie inaczej. i nie mowic sobie, ze nie da sie niektorych rzeczy zastapic.

d

2009-10-06T01:58:00.002+02:00

czasem za pozno, choc moze to odpowiedni moment,
nie wiem czy jest mi zal, chyba nie bardzo.
chyba bardzo mi juz to wszystko obojetne. czasem takie straszne mysli dopadaja, gdzies miedzy snem a jawa, czasem brakuje kilku centymetrow, wyciagam reke, w ostatniej chwili rezygnujac.
nie wiem czy tesknie, za wami.

d

2009-10-03T02:12:00.002+02:00

pieprze to wszystko, nie staram sie, nie zabiegam, nie walcze. "nie mam czasu". nigdy. nic zlego sie nie dzieje. tobie.
przyjdz do mnie, potrzebujac rady, slow otuchy. przyjdz do mnie, by mi sie zwierzac. wykorzystaj i wyssaj wszystko co dobre.
film sie skonczyl. napisy koncowe. rozjebalam telefon, rzucilam o sciane, pierdole to, pierdole cisze, kiedy potrzebuje krzyczec.
pierdole wszystko to, te chwile, wspolne, kiedy myslalam, ze to ma znaczenie dla nas. choc mialo tylko dla mnie.
szczytem naiwnosci jest przywiazywac sie do ludzi. ufac im.
pierdole to. przyjaznie na zawsze, trawjace dziesiec sekund. pierdole slowa 'na zawsze' i 'nigdy'.
ja nie rzucam na wiatr.
pierdole to wszystko juz.

i nie, kurwa nie odzywaj sie do mnie, gdy bedziesz czegos potrzebowac.
pierdole cie.

-

2009-10-01T02:55:00.002+02:00

to nie mialo miejsca. to tylko wyobraznia.
zastalam pustke.
wiatr rozwiewal mi wlosy, zmarzniete dlonie schowalam do kieszeni.
"on nie byl toba".
przykro mi.
moze wcale nie jest.
nie pamietam wiele. amnezja.
jedynie owe dni kiedy zylismy tak intensywnie, gdy kazde nasze slowo czy gest mialo znaczenie.
nie odczuwam swiadomej tesknoty.
sny pobudzaja zmysly.
dawno juz nie patrzylam przez okno.
dawno.

-

2009-09-28T00:14:00.001+02:00

nadchodzi ta pora roku, gdy nieustatnnie marzne. wieczory chlodne i spac trzeba przy zamknietym oknie. zmarzniete dlonie i stopy, ciagle. kto tym razem; bedzie tutaj ogrzewajac mnie.

nothing

2009-09-24T01:41:00.002+02:00

ciezko cokolwiek wyrazic slowami; gdy przeszywa bol, glowa ciazy; choc wolalabym jak balonik z helem zielony, co unosi wyzej i wyzej, kiedy lezac na trawie beztrosko smiejemy sie, delektujac kazda chwila.
wszystko uleglo zmianie. czasem nieistotne pozronie, sprawia, ze zmienia sie cale spojrzenie. widzi sie wiecej, nizby sie chcialo. widzi i czuje, ze wszystko to utkane niczym siec pajecza, gdy zostaje ofiara, bez mozliwosci obrony czy ucieczki.
nie mam sil biec, marze by przestac myslec, by jak za dotknieciem magicznej rozdzki zmienic bieg wydarzen.
wiedza w tym przypadku to dodatkowe obciazenie. jak gdyby wszystko dotychczas bylo malo. jakby proba sil, kolejna, chociaz nie mam energii, by zmierzyc sie z tym.
czuje obrzydzenie, pierwszy raz tak mocno. zbyt duzo wmawiania sobie, ze inni sa podobni. ze kieruja sie tymi samymi zasadami. ze mowia prawde.
nic. po prostu nic.

2009-09-23T17:25:00.001+02:00

17:25
wszystko, od pierwszego słowa. wszystko kłamstwem.
troche pozno.
chyba nie czuje nic

blackout

2009-09-23T05:19:00.002+02:00

5:22, nie pamiętam nic z wieczoru dnia poprzedniego.
prócz kilku osób zaczepiających mnie, pytając o godzinę, bądź biorąc za kogoś innego.
nie pamiętam nic, od pewnego momentu;
tylko ból głowy jest dowodem, choć nie wiem; nie pamiętam.
zgubiłam pieniądze, na chodniku; nie wiem gdzie i kiedy.
gdyby istniała możliwość cofniecia się w czasie, chętnie skorzystałabym, jednak raczej o jakieś dobre osiem miesięcy.
gdy wszystko było na swoim miejscu.
i gdy mogłam nazwać się chociaż pozornie szczęśliwą.
"nie czyń drugiemu".
i gdzie WTEDY byli twoi przyjaciele.

----

2009-09-23T03:31:00.001+02:00

nic mnie przecież nie boli.

d

2009-09-18T01:44:00.000+02:00

czasem słowa piosenek pięknie oddają... wszystko.
choć to bez znaczenia; prowadzę monologi. toczę bitwy. codziennie, w każdej chwili. stoję przed dylematem, nie znając rozwiązania, które byłoby idealnym zakończeniem wewnętrznych konfliktów. nie potrafię znaleźć miejsca, gdzie czułabym się dobrze. gdzie błogo i cicho. i gdzie nie liczyłoby się nic. najpiękniejszy moment gdy zasypiam, rzeczywistość znika, powoli granica między światem realnym, a wytworami wyobraźni zaciera się;
owe historie, które układam każdego wieczoru, pomagają zasnąć, choć czar pryska w momencie przebudzenia; kiedy na nowo zaczyna boleć mnie żołądek.
nie potrafię. myśleć racjonalnie. czy funkcjonować w miarę sprawnie.
bardzo pogubiona. od tamtego dnia. może jeszcze wcześniej?
marzę by usiąść z książką i kubkiem herbaty. proste. choć niemożliwe do zrealizowania.
najgorszym jest, nie znać odpowiedzi, co byłoby pomocnym, co mogłoby doprowadzić do dogłębnego przeanalizowania zaistniałej sytuacji, wyciągnięcia wniosków oraz ostatecznym zamknięciu pewnego rozdziału.
podświadomie czekam, na coś, co pozwoliłoby uwolnić; niestety, przegapiłam odpowiedni moment, postępując wówczas w zgodzie z własnym sumieniem. choć z perspektywy czasu, żałuję. to strasznie smutne, gdy odczuwa się tak wielką bezsilność. nie mogąc zrobić nic, by nie narażać na jeszcze większe straty. masochizmem byłoby działanie, jego brak jest nim również. wyczerpałam wszelkie możliwości.

i don't know where my home is

2009-09-09T00:46:00.001+02:00

to jedna z nocy, gdy papierosy jeden za drugim spalają się, kilka sekund i tylko popiół; w takich chwilach żałuję, że równie łatwo nie jest spalić za sobą wszystkich mostów, powiązań łączących dziś, z odległym, jednak w pewnym sensie wciąż obecnym kiedyś. marzę by zacząć od nowa, by wyjechać z miejsca, gdzie ciągle czuję się obca; jak tułacz co wiecznie szuka i błądzi, nie mogąc odnaleźć przystani. stan ten trwa nieprzerywanie od kilku miesięcy, ciężko w jakikolwiek sposób zmienić swe spojrzenie, czy choć na kilka minut zapomnieć. te odczucia towarzyszą mi stale, wyobcowanie; brak sentymentu, a może zbyt wiele sentymentów. kilka słów za dużo, a może zbyt mało niewypowiedzianych. czasem siadam na dworcu, obserwując autobusy, pamiętając ostatnią rozmowę, gdy jeszcze potrafiłam. wybaczać i ufać. dziś chciałabym spakować najpotrzebniejsze rzeczy i bez pożegnania, zniknąć. stać anonimową jednostką w tłumie, a później przez brudne szyby obserwować świat, zostawiając bez żalu wszystko, co przyniosło rozczarowanie. taki rodzaj wolności jest w pewnym sensie piękny. choć przykre trochę, nie mieć do czego bądź kogo wracać. wydawało się, że jest inaczej. jednak złudzenia mają to do siebie, że nawet jeśli piękne, pozostają tylko złudzeniami. nie ma już tego mojego bezpiecznego miejsca. nie będzie.

memories.

2009-09-08T18:17:00.000+02:00

dziwne, patrząc wstecz, mijając miejsca, czuć tylko lekkie zdumienie, że przecież wtedy, właśnie tu, życie dobiegło końca. to tak dawno, i nie pamiętałabym, gdyby nie to, że dziś słońce świeciło równie mocno, rano. przeżyłam koniec świata. choć wówczas myślałam, że nie będę w stanie fukcjnować normalnie ani chwili dłużej. to przyjemne uczucie, czuć się w końcu sobą, odrębną niezależną istotą. nauka płynącą na przyszłość jest, by nie angażować się do tego stopnia.
by nie angażować się już nigdy. to jedyny skuteczny sposób, by uniknąć nieporozumień czy komplikacji.
i gdybyśmy znów usiadły na tych huśtawkach, by opowiedzieć o zmianach, jakie zaszły od tamtej pory, nie starczyłoby całej nocy.
choć może zwykł uścisk powiedziałby więcej.
tęsknię, czasem.

...

2009-09-03T01:46:00.000+02:00

chciałabym wiedzieć. za czym tęsknię.

f.less

2009-08-24T18:15:00.001+02:00

nie mam siły,
kapitulacja.
nie będę prosić o litość, bowiem nie przyniesie to efektu.
czy może być coś gorszego?
wątpliwe.

i nic nie da rozważanie. co by było "gdyby".
żadnej alternatywy. niestety.

rok do tyłu.

----

2009-08-22T01:02:00.000+02:00

dziś słowa piosenek plączą się w głowie ze wszystkimi obietnicami. nie.spełnionymi.
dziś cząstki tamtego dnia, kiedy nastąpił koniec świata. wyraźnie w powietrzu czuć zapach tej żałości, choć przecież to lata świetlne stąd...
ciągła ucieczka męczy, chowanie siebie przed sobą, nie wystarczy zakryć luster, to coś więcej. to zbyt realne, zbyt ciężkie. kiedy marzy się wyłącznie by głowę złożyć na cudzej piersi, posłuchać bicia serca i w jego rytmie odnaleźć spokój, ten najpiękniejszy.
jestem w milionach części. nie potrafię. nic. autodestrukcja.
choć czasem w jednej chwili, wszystko nabiera nowego znaczenia.
sensu?
trudno w tym wszystkim doszukiwać się choćby najmniejszego.
przyczyny bowiem, również pozostają nieodgadnione.
pocieszenie stanowi fakt, że moje sumienie jest czyste.
i jeśli ty nie masz sumienia, ja, ja mam. za nas oboje.

---

2009-08-20T23:23:00.000+02:00

przeciez tego nie chcialam, uciekalam, odpychalam, mowilam nie, nie, prosilam. a i tak sie stalo. wszystko wrocilo, uderzylo mocno.
nie widac "tego" po nas, zadnego napisu na czole, zadnych wyraznych znakow, brak szczegolnych cech.
stwarzamy pozory, smiejemy, palimy papierosy, rozmawiamy o blahostkach.
umierajac co wieczor, kazde w swoim lozku, w oddaleniu, choc czujemy swoje oddechy.
nie da sie zerwac, przerwac, czy uciec przed tym.
byc moze ostatecznie doprowadzi to do rozkoszy.
choc niepewnosc jest zbyt wielka by fukncjonowac normalnie obecnie.

summ

2009-08-16T18:01:00.000+02:00

krople herbaty spływają niczym krew po nadgarstku.
melancholia, wszędzie.
nie mam siły nawet przed tym uciekać.
nie da się.

koszmarne noce. nie pamiętam kiedy ostatnio spałam "dobrze".

chciałabym, by koniec nastąpił.
tyle, że niemożliwe, bowiem to już się stało.

mery very happy.

2009-08-13T20:36:00.000+02:00

lubię kioskowe wystawy.
klucze, breloczki, okulary, czasopisma, magazyny dla pań i panów, batoniki, papierosy. maskotki.
cuda, cuda.

lubię bardzo siedząc w centrum miasta obserwować ludzi.
to nałóg! wścibstwo.
dlaczego pani nosi na sobie ARBUZY?

widziałam dziś pinokia. po metamorfozie- z kukły w człowieka.
(ukochany cytat "a czym zajmuje się twój ojciec?" "klepie biedę")

mam nową poduszkę, pościel.
przyjemne sny w obłokach papierosowego dymu.

marzy mi się podróż dookoła świata. balonem.
marzy mi się troszkę wygodniejsze krzesło.

przede wszystkim marzę o kokosowej czekoladzie.

(odczuwam głód o każdej porze dnia i nocy. wielogodzinna lektura książek z dziedziny psychologii pozwala mi wysnuć teorię, iż jest to w istocie głód emocjonalny. )

(czasem naprawdę nie nadążam za tokiem własnych myśli. to dar i przekleństwo.)

oooo

2009-08-12T15:27:00.000+02:00

zostawilam to w tyle, gdzies pode mna, lekkosc sumienia pozwala mi zasypiac spokojnie. nadstawiam drugi policzek, jestem wolna; przypomina to wakacje cztery lata wstecz, gdzie przyszlosc byla jasna, w powietrzu czuc te zmiany, wtedy calkowicie przelomowe.
kiedy noca spotykam ludzi, rozmawiajac z nimi, siedzac na chodniku, to w pewnym sensie magia.
czasem tylko lekki zal, ale przeciez nie ja zdecydowalam, nie ja odeszlam, bylam caly czas, w tym samym miejscu, obserwujac, milczac.
niewypowiedziane slowa juz nie maja znaczenia.
dobranoc.

.

2009-08-09T17:17:00.000+02:00

gubię wczorajszy dzień, gubię wspomnienia, to łatwe, rozsypać się, rozlecieć i rozpaść. otrzepać i wstać. wypiję gorzką herbatę, pójdę na spacer, między drzewami zobaczę niewyraźną postać, będę śnić o czymś innym niż zwykle. spotykam wielu ludzi. obserwuję. by gdzie indziej dostrzec wszystko zawierające się w jednym spojrzeniu. (czy kiedy zamknę oczy, stanę się niewidzalna?)

-

2009-08-09T00:49:00.000+02:00

przekroczyłam limit. transferu. przerażające, masochizm. dobijam się, tracąc. wszystko. prawie pierwsza w nocy. gdziegdziegdzie jesteś. czemu nie tu. daleko, nie udaje mi się wyrzucić tego z głowy. nie wiem, o co mi chodzi. nie wiem dlaczego tak. dlaczego sprawdzam siebie. brak kontaktu ze światem, był zdecydowanie lepszy. czego oczy nie widzą, tego sercu nie żal. tysiące zdjęć (żadnych moich, straciłam najlepszego przyjaciela), tam i tu. tu i tam. różnicą jest tylko, że co rano nie patrzę przez okno. niebo widzę z pozycji leżącej. pochmurne. to nie to niebo na ziemi. nie widzę, tego co było. nie nienawidzę, raczej odczuwam żal. i dwa słowa, w głowie przed zaśnięciem. i strach, bo co jeśli te słowa były ostatnimi. przecież wtedy motywy naszych zachowań były całkowicie inne. zbyt duży spokój odczuwam, by zburzyć go, próbując. cokolwiek naprawić, zmienić relacje. to nie moja wina. byłam szczera, oddana, zawsze, dobre serce, miękkie. ile czasu czekać? rok? miesiąc? nie, nie jest źle. przecież przyzwczajona jestem do braku. to stan naturalny. nie ma. nie ma. pustka. jak w piosence "so deep, that it didn't even bleed". nie.czekam. na co? cud? cudów nie ma. a życie tym różni się od bajek, że w bajkach wszystko kończy się dobrze. tu, dobrze się tylko zaczyna. nienawiść motywem przewodnim. nic innego nie przychodzi mi do głowy. zablokuj mnie. przecież sobie poradzę. wybaczę. jak wszystko i zawsze. żadnych obietnic. mam smutek we krwi. odwróć mnie do góry nogami. wiesz, co widzisz. nie zmienisz odpowiedzi, odbicia, nie zmienisz nic, nie chcesz. masz wszystko. o czym marzyć, mając wszystko? ciężko.

-

2009-08-08T20:56:00.000+02:00

dziwne, komfort, czasem w nocy budzę się przerażona, jakbym próbowała uciec przed? przecież. nie znam swojej własnej tajemnicy, zgubiłam klucz, straciłam, zapomniałam; czasem brakuje mi fotografowania, uchwycić nie uchwytne, zatrzymać przemijanie, zacząć od nowa. nie wiem czy słyszę, nie chcę i wolę nie. unikanie cierpienia, świadomie, to egoizm, zdrowy i żałuję, poświęcania siebie. zbyt mało ważne były tamte odczucia. jestem wolna od. jestem też zniewolona. ciągle.