x

doba jest za krotka, na realizacje wszystkich pomyslow, chce wiecej i wiecej; idealny stan, kiedy brakuje czasu na snucie ponurych mysli, nie zauwazam deszczu padajacego za oknem, pochlonieta praca tworcza, porzadkowaniem;
czasem tylko budze sie na poduszce mokrej od lez, gdy mecza przykre sny. brakuje mi towarzystwa, choc zle czuje sie w tlumie.

x

nie znajduje czasu na alizowanie, to doglebne, przygnebiajace. powoli spalam papierosy, powieki staja coraz ciezsze i w kilka minut zasypiam, a sny sa bardzo rzeczywiste. nie umiem ukladac mysli jak kiedys, slowa gubia sie gdzies pomiedzy ruchem wskazowek zegara. dziwnie... nastroj by odplynac.

x

chcialabym porzucic wszystko, wyjechac, zgubic w tlumie ludzi. obserwowac samotnie zachod slonca i rozkoszowac.
lekko i sennie, czasem nie odrozniam snow od rzeczywistosci, a marzenia, o ktorych dawno zapomnialam spelniaja zupelnie nieoczekiwanie.
nie przywiazuje sie do niczego i nikogo, swiat calkowicie wykreowany przeze mnie, zbyt jeszcze swiezy i nieznany, by zdecydowac wpuscic kogokolwiek, ryzykujac, ze nieskazitelne mysli zamienia w gradowe chmury.
czasem marze by miec tylko walizke, spakowac co potrzebne, wyrzucic telefon przez okno pedzacego pociagu i zniknac, spogladajac na gwiazdy i czujac przezywajacy dreszcz.
dziwny posmak maja te dni. kiedy znika przeszlosc, a przyszlosc wydaje sie tak daleka.